ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΣΥΜΦΩΝΙΩΝ ΤΟΥ ΕΛΣΙΝΚΙ
(Ελληνική Εθνική Επιτροπή της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ελσίνκι για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα)

& ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΩΝ
(Ελληνικό Τμήμα της Διεθνούς Ομάδας για τα Δικαιώματα των Μειονοτήτων)

Τ.Θ. 51393, 14510 Κηφισιά, Tηλ. 620.01.20; Fax: 807.57.67; E-mail: office@greekhelsinki.gr

8/4/1999

ΘΕΜΑ: EΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ ΚΑΙ ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΠΟΕΣΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΤΕΛΙΔΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΝΩΣΕΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ (ΠΟΕΣΥ)

Οι συνεργαζόμενες μη κυβερνητικές οργανώσεις Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι & Ελληνική Ομάδα για τα Δικαιώματα των Μειονοτήτων διανέμουν σήμερα την επιστολή στην Πανελλήνια Ομοσπονδία Ενώσεων Συντακτών (ΠΟΕΣΥ) του δημοσιογράφου και αντιπροέδρου της Χρίστου Τελίδη.

Προς το ΔΣ της ΠΟΕΣΥ

5/4/1999

Συνάδερφοι

Δυστυχώς δεν θα μπορέσω να είμαι παρών στην σημερινή κρίσιμη συνεδρίαση του Δ.Σ. της ΠΟΕΣΥ. Επέστρεψα αργά το βράδυ από τα σύνορα της ΠΓΔΜ με το Κοσοβο και ήταν ανθρωπίνως αδύνατο να ταξιδέψω για την Αθήνα.

Θεώρησα όμως σκόπιμο να σας ενημερώσω για κάποια γεγονότα που έχουν να κάνουν και με την λειτουργία των δημοσιογράφων που καλύπτουν τα κρίσιμα γεγονότα του πoλεμου στην Γιουγκοσλαβία και μας αφορούν πρωτίστως ως την οργάνωση που εκπροσωπεί το σύνολο των Ελλήνων δημοσιογράφων.

Πολύ περισσότερο που στις σημερινές κρίσιμες εξελίξεις στην περιοχή μας ο ρόλος των δημοσιογράφων αναδεικνύεται ιδιαίτερα σημαντικός. Είναι οι στιγμές εκείνες που μόνος πλέον με την συνείδηση σου πρέπει να σταθμίσεις με ιδιαίτερη προσοχή και ευθύνη τα πράγματα.

Λόγω της κρισιμότητας που αποκτά η πληροφορία και η είδηση πρέπει να την μεταδίδεις ανεπηρέαστα από τις προσωπικές, πολιτικές, κοινωνικές, θρησκευτικές, φυλετικές και πολιτισμικές απόψεις ή πεποιθήσεις και να έχεις επίγνωση των συνεπειών της.

Ο ίδιος για πάνω από 10 χρόνια έχω καλύψει δημοσιογραφικά επί τόπου τα μεγαλύτερα γεγονότα που έχουν συμβεί στα Βαλκάνια με αποτέλεσμα να γνωρίζω ικανοποιητικά πρόσωπα και πράγματα.

Έτσι όταν μαζί με τον συνάδερφο Χρήστο Νικολαϊδη που εργάζεται στην εφημερίδα ΝΕΑ έπαιρνα την Τετάρτη 25 Μαρτίου τον δρόμο για το Κοσοβο και την Πριστινα αυτό γινόταν για πολλαπλή φορά.

Έχοντας αρκετούς φίλους και ανάμεσα στους Κοσοβαρους, επιλέξαμε να μείνουμε σε ένα αλβανικό σπίτι στο κέντρο της Πριστινα, που μας έκλεισε ένας φίλος μας Κοσοβαρος δημοσιογράφος μόνο και μόνο γιατί γνωρίζαμε εκ των προτέρων ότι αν καταφεύγαμε στο ξενοδοχείο ΓΚΡΑΝΤ ΧΟΤΕΛ της Πριστινα, όπου συνηθίζουν να καταλύουν οι περισσότεροι δημοσιογράφοι ανάμεσα τους και οι Έλληνες, θα ήμασταν άμεσα ελεγχόμενοι από τις σερβικές αρχές και όπως είχε γίνει και στο παρελθόν αρκετές φορές θα είχαμε μια κατευθυνόμενη πληροφόρηση. Αυτά ως προθέσεις γιατί τα γεγονότα εξελίχθηκαν διαφορετικά.

Μόλις περάσαμε τα σύνορα ΠΓΔΜ-Κοσοβου το πρωί της Τετάρτης(το βράδυ της ίδιας μέρας άρχισαν οι βομβαρδισμοί των νατοϊκών) αρχίσαμε να γινόμαστε μάρτυρες συγκλονιστικών γεγονότων.

Σε μια διαδρομή 16 χιλιόμετρων, μέσα από ένα φαράγγι, βλέπαμε να έχουν συγκεντρωθεί μεγάλες δυνάμεις στρατιωτών, αστυνομικών και επιστρατευμένων Σέρβων και από τα περισσότερα αλβανικά χωριά και οικισμούς αριστερά στις πλαγιές να καίγονται και να βγαίνουν πυκνοί καπνοί.

Το ίδιο διαπιστώσαμε αργότερα ότι γινόταν και στην περιοχή του Ουροσεβατς, αριστερά στον δρόμο μας για την Πριστινα. Όταν φτάσαμε εκεί οι Έλληνες και ξένοι συνάδερφοι μας πληροφόρησαν ότι παρόμοιες εκκαθαριστικές επιχειρήσεις γίνονταν και στις περιοχές προς τα βόρεια από μεγάλες δυνάμεις του σέρβικου Στρατού και της αστυνομίας και μάλιστα αυτές είχαν φτάσει μερικά μόλις χιλιόμετρα από την πόλη της Πριστινα.

Οι συνάδερφοι ενός ελληνικού τηλεοπτικού καναλιού μας έδειξαν με πολύ καμάρι τα πλάνα που τραβούσαν επί δυο μέρες επιβαίνοντες σε σέρβικα άρματα όταν αυτά εισέβαλαν στα αλβανικά χωριά κυνηγώντας όχι μόνο τους άνδρες του UCK αλλά διώχνοντας και τους Κοσοβαρους κατοίκους τους.

Ήδη η ατμόσφαιρα που είχαν δημιουργήσει οι σέρβικες δυνάμεις ασφάλειας στην Πριστινα ήταν ιδιαίτερα βαριά. Επισκεφτήκαμε τα γραφεία της ανεξάρτητης αλβανικής εφημερίδας «Κοχα Ντιτορε» που εκδίδει ο Μπετόν Σουρόι και δεν χρειάστηκε πολύ για να καταλάβουμε πόσο φοβισμένοι ήταν ήδη οι Αλβανοί, οι οποίοι φρόντιζαν να εξαφανιστούν από τους δρόμους της Πριστινα και να κρυφτούν στα σπίτια τους.

Για τις ανάγκες κατανόησης του χώρου(της Πριστινα) να σας αναφέρω ότι στην πόλη μόνο μια μικρή περιοχή στο κέντρο κατοικείται από Σέρβους, ενώ όλη η υπόλοιπη κατοικείται από Αλβανούς και έτσι μπορεί εύκολα ο προσεκτικός παρατηρητής να ξέρει ανά πάσα στιγμή τι συμβαίνει και από ποιους.

Μέσα σε μια τέτοια κατάσταση βέβαια, η πρόθεση μας να μείνουμε στο αλβανικό σπίτι που είχε κλείσει ο φίλος μας ήταν αδύνατο να πραγματοποιηθεί, ενώ ο ίδιος ήταν αρκετά τρομοκρατημένος με αποτέλεσμα να μη μπορούμε να συναντηθούμε.

Έτσι το «μάντρωμα» στο ΓΚΡΑΝΤ ΧΟΤΕΛ ήταν αναπόφευκτο.

Οι πληροφορίες για μέτρα των τοπικών αρχών κατά των ΜΜΕ και πρώτα κατά των μεγάλων διεθνών τηλεοπτικών καναλιών βάρυνε ήδη το κλίμα στις τάξεις των ξένων δημοσιογράφων που έφταναν κοντά στα 100 άτομα.

Ήδη από τις τάξεις των Σέρβων αξιωματούχων διέρρεε ότι αν οι Νατοϊκή πραγματοποιήσουν την απειλή τους και βομβαρδίσουν την Γιουγκοσλαβία, τότε η εκδίκηση τους θα είναι μεγάλη και δεν θα αφήσουν Αλβανό για Αλβανό στο Κοσοβο.

Όπως έδειξαν τα πράγματα αργότερα οι Σέρβοι αξιωματούχοι ήταν ήδη έτοιμοι για να περάσουν σε ένα μπαράζ επιθέσεων κατά των Κοσοβαρων και περίμεναν μόνο την έναρξη των νατοϊκών βομβαρδισμών για να ξεκινήσουν.

Όταν στις 9 το βράδυ έγινε γνωστό ότι οι πύραυλοι του ΝΑΤΟ κτυπούσαν στόχους στην Γιουγκοσλαβία, στην Πριστινα χωρίς να πέσει ούτε ένας πύραυλος είχαν αρχίσει οι εκρήξεις και οι πυροβολισμοί. Μια φωτιά σηκώνονταν στο βάθος στις παρυφές της πόλης και συνοδεύονταν από πυκνό καπνό.

Και μπορεί οι εικασίες για τα κτυπήματα στη διάρκεια της νύχτας να ήταν πολλές όμως το φως της μέρας ήταν αποκαλυπτικό για όσους επιχειρούσαν να βγουν από το Γκραντ Χοτελ και να κινηθούν προσπαθώντας να κάνουν επιτόπιο ρεπορτάζ και να δουν τι πραγματικά είχε γίνει.

Η εμφανιζόμενη από τα ελληνικά ΜΜΕ ως δήθεν σέρβικη βάση που κτυπήθηκε από πύραυλο του ΝΑΤΟ και κάλυπτε με καπνούς την Πριστινα ήταν μια παλιά μεγάλη αποθήκη, όπου στεγάζονταν ένα βουλκανιζατέρ και στον ίδιο χώρο υπήρχε ένα μικρό τυπογραφείο όπου τυπώνονταν πριν απαγορευτεί η αλβανική εφημερίδα «Κοσοβο σήμερα». Όλα βέβαια ιδιοκτησίας Αλβανών.

Δεν χρειάζονταν μεγάλες γνώσεις για να αντιληφτείς ότι επρόκειτο για έκρηξη που προκάλεσαν κάποιοι επίγεια, ενώ οι επιθέσεις κατά γειτονικού ακτινοδιαγνωστικού κέντρου των Αλβανών καθώς και ενός καταστήματος δεν άφηναν πολλά περιθώρια για να καταλάβεις ποιοι ήταν οι δράστες. Οι μαρτυρίες πολλές από τους κάτοικους της γύρω περιοχής που ανέφεραν για την επίθεση που έγινε από Σέρβους οι οποίοι επέβαιναν σε αυτοκίνητα, ενώ μιλούσαν και για έναν νεκρό μπροστά στο ακτινοδιαγνωστικό κέντρο.

Μαζί με τον συνάδερφο των ΝΕΩΝ φροντίσαμε να φωτογραφίσουμε όλα τα κτίσματα που δέχθηκαν τις επιθέσεις και να κάνουμε ρεπορτάζ με τους μάρτυρες. Δεν χρειάστηκε πολύ βέβαια για να αντιληφτούμε ότι ήδη κάποιοι μας παρακολουθούσαν.

Κατά την επίσκεψη μας στις αλβανικές γειτονιές διαπιστώσαμε ότι παρόμοιες επιθέσεις είχαν γίνει παντού στη διάρκεια της νύχτας.

Να αναφερθεί ότι ο έλεγχος των δυνάμεων ασφάλειας των Σέρβων ήταν ασφυκτικός σε ολόκληρη την πόλη της Πριστινα και την γύρω περιοχή και έτσι η οποία παρουσία δήθεν ανδρών του UCK εδώ ανήκει μόνο στην φαντασία κάποιων.

Όμως για να επιστρέψουμε στα γεγονότα στη διάρκεια της νύκτας ήδη είχε τεθεί σε εφαρμογή μέσα στο ξενοδοχείο ΓΚΡΑΝΤ ΧΟΤΕΛ ένα σχέδιο τρομοκράτησης των ξένων δημοσιογράφων μαζί και των Ελλήνων.

Ενώ τα ελληνικά συνεργεία επιχειρούσαν μέσα από τα δωμάτια τους να τραβήξουν εικόνες από την καιγόμενη όπως αποδείχθηκε τελικά αποθήκη, στη διάρκεια της νύχτας, από το απέναντι γειτονικό κτίριο της αστυνομίας δέχθηκαν μια ριπή, οι σφαίρες της οποίας εξοστρακίστηκαν στα μάρμαρα του κτιρίου του ξενοδοχείου.

Μέσα στο ξενοδοχείο είχαν κάνει την εμφάνιση τους διάφοροι παρακρατικοί που μαζί και με αστυνομικούς δημιουργούσαν ένα κλίμα τρομοκρατίας μέσα στο σκοτάδι.

Έτσι οι δημοσιογράφοι υποχρεώθηκαν να πάνε στα δωμάτια τους στους τελευταίους ορόφους έστω κι αν αυτοί δεν παρείχαν καμία ασφάλεια για να προστατευτούν.

Όμως αυτό δεν προστάτεψε τελικά αρκετούς. Μέσα στο σκοτάδι οι Σέρβοι με την απειλή των όπλων υποχρέωσαν πολλούς δημοσιογράφους να σταθούν με τα χέρια ψηλά και το πρόσωπο στον τοίχο και να υποστούν σωματικό έλεγχο κάτω από φωνές και απειλές.

Την ίδια ώρα κάποιοι έσπαζαν τις πόρτες των δωματίων δημοσιογράφων που αρνούνταν να τις ανοίξουν. Μπροστά μας ένας Βούλγαρος που εργαζόταν για λογαριασμό του Ασοσιεϊτεντ δέχθηκε επίθεση και οι ένοπλοι αφού τον κτύπησαν και του κατέστρεψαν τα πράγματα του τον πέταξαν έξω στον διάδρομο.

Ιδιαίτερα σκληρή ήταν η επίθεση που δέχθηκε μέσα στο δωμάτιο το συνεργείο του ελληνικού καναλιού «5». Εκείνη την ώρα βρισκόταν μόνος του ο οπερατέρ πάνω στον οποίο βιαιοπράγησαν ενώ οι εισβολείς του κατέστρεψαν κασέτες και κλωτσούσαν τα μηχανήματα του.

Οι μεθοδεύσεις κατά των ανθρώπων των ΜΜΕ φάνηκαν την επομένη. Ο εκπρόσωπος του Βελιγραδίου που φέρεται να ασκεί την διοίκηση στο Κοσοβο και χαρακτηρίζεται ως πρωθυπουργός κάλεσε δήθεν για μπρεκφαστ τους δημοσιογράφους στο διοικητήριο.

Εκεί-είχαν συγκεντρωθεί πάνω από 80 δημοσιογράφοι-αφού τους είχε να περιμένουν επί πολύ ώρα εμφανίστηκε μόνο για να τους πει ουσιαστικά ότι είναι ανεπιθύμητοι και έπρεπε να φύγουν.

Κι ενώ οι ξένοι δημοσιογράφοι έπαιρναν τον δρόμο προς το ξενοδοχείο ώστε να αναχωρήσουν από την Πριστινα κάποια ελληνικά κανάλια έσπευδαν στον «πρωθυπουργό» εξασφαλίζοντας παρασκηνιακά την μη αποπομπή των Ελλήνων, ενώ του έπαιρναν συγχρόνως και μια «αποκλειστική» δήλωση.

Αλλά και για τους Έλληνες δημοσιογράφους όπως φάνηκε, η διαπίστευση δινόταν επιλεκτικά ώστε να μπορούν οι σέρβικες αρχές να ελέγχουν τους ανεπιθύμητους και να τους διώχνουν.

Τις ανησυχίες μας γι’ αυτό το πογκρόμ κατά των ΜΜΕ τις συζητήσαμε λίγο αργότερα όλοι μαζί οι Έλληνες δημοσιογράφοι στο εστιατόριο του Γκραντ Χοτελ με δική μου πρωτοβουλία.

Ένας κλειστός κύκλος δημοσιογράφων μάλιστα αρχίσαμε να συζητάμε ότι δεν είχε λόγο ύπαρξης η δική μας παρουσία των Ελλήνων δημοσιογράφων εδώ κάτω από αυτές τις συνθήκες γιατί έτσι νομιμοποιούσαμε τις αυθαιρεσίες των Σέρβων και θα ήμασταν υποχρεωμένοι να παίζουμε εκβιαστικά το κατευθυνόμενο παιχνίδι τους. Η αποχώρηση των ξένων δημοσιογράφων που έγινε σε φάλαγγα μπροστά από το ξενοδοχείο ΓΚΡΑΝΤ ΧΟΤΕΛ συνοδεύθηκε από μια βόμβα μολότοφ που πετάχτηκε κατά του αυτοκίνητου του CNN με αποτέλεσμα να κινδυνέψουν άνθρωποι και να καταστραφούν πολλά μηχανήματα που υποχρεώθηκαν να τα εγκαταλείψουν και να φύγουν άρον-άρον.

Έκπληκτοι από τα δωμάτια του ξενοδοχείου διαπιστώναμε ότι κάτω από αυτό έβγαιναν προς το απόγευμα ολόκληρα άρματα ενώ δεν χρειάστηκε πολύ για να καταλάβουμε ότι στο υπόγειο του είχε εγκατασταθεί το στρατιωτικό αρχηγείο και υπήρχαν μεγάλες ποσότητες οπλισμού και πολλοί άνδρες.

Και τη δεύτερη νύκτα της Πέμπτης κι ενώ η Πριστινα και η γύρω περιοχή δεν βομβαρδίστηκε από το ΝΑΤΟ είχαμε επανάληψη του ίδιου σκηνικού.

Απανωτές εκρήξεις και πυροβολισμοί ακούγονταν στη διάρκεια της νύχτας ενώ στα βόρεια ο Στρατός των Σέρβων μόλις ήχησαν οι σειρήνες άρχισαν εκτεταμένες εκκαθαριστικές επιχειρήσεις βομβαρδίζοντας χωριά Αλβανών.

Το φως της μέρας ήταν και πάλι αποκαλυπτικό. Τη δεύτερη μέρα μετά την έναρξη των βομβαρδισμών του ΝΑΤΟ δεν μπορούσε να κουνηθεί ούτε κουνούπι μέσα στην Πριστινα από την μεγάλη παρουσία των ένοπλων αστυνομικών, στην ουσία στρατιωτικών δυνάμεων, μέσα στην Πριστινα.

To επιτόπιο ρεπορτάζ και πάλι με τον συνάδερφο ήταν αποκαλυπτικό. Κάποιες εγκαταστάσεις απέναντι ακριβώς από την αποθήκη που κτυπήθηκε την πρώτη νύκτα και από τις οποίες σηκώνονταν καπνοί σε όλη τη διάρκεια της νύχτας-εμφανίστηκαν από κάποια ΜΜΕ ως εργοστάσιο ψυγείων που κτυπήθηκε από πύραυλο-είχαν κτυπηθεί και πάλι επίγεια. Σε μια περιοχή μάλιστα που περικλείεται από στρατόπεδα των Σέρβων και βέβαια δεν θα μπορούσε να την πλησιάσει κανείς. Η διαδρομή μέσα στις αλβανικές γειτονιές αποκάλυπτε ότι στη διάρκεια της νύχτας καταστήματα και σπίτια είχαν δεχτεί τρομοκρατικές επιθέσεις ενώ ελάχιστοι Αλβανοί κυρίως γυναίκες, ξεμύτιζαν φοβισμένες από τα σπίτια τους μόνο και μόνο για να πάρουν ψωμί, ενώ οι αστυνομικοί τις έκαναν έλεγχο ακόμη και μέσα στις πλαστικές σακουλές με το ψωμί.

Οι τηλεφωνικές συνομιλίες που είχαμε με κάποιους Κοσοβαρους έδειχναν ότι ήταν ιδιαίτερα φοβισμένοι και όπως έλεγαν δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι θα γινόταν εκκαθαριστικές επιχειρήσεις και μέσα στην Πριστινα και για τον λόγο αυτό δεν είχαν προνοήσει να πάρουν κανένα μέτρο για την ασφάλεια τους.

Η επίσκεψη μαζί με τον συνάδερφο στα γραφεία της εφημερίδας «Κοχα Ντιτορε» στον δεύτερο όροφο μιας οικοδομής στο κέντρο της πόλης σε απόσταση μόλις 150 μέτρων από το ξενοδοχείο Γκραντ Χοτελ ήταν συγκλονιστική.

Όλα ήταν σπασμένα και διαλυμένα και στο πάτωμα και στους τοίχους υπήρχαν αίματα παντού. Ταραγμένοι και οι δυο αρχίσαμε να τραβούμε φωτογραφίες αλλά πριν προλάβουμε να δούμε όλους τους χώρους και να διαπιστώσουμε αν υπήρχαν και τραυματισμένοι άνθρωποι έφτασε από τον κάτω όροφο ένας Σέρβος και μας έβγαλε έξω τρομαγμένος.

Μας είπε ότι είναι ο ίδιος Σέρβος και είναι δημοσιογράφος στην αντιπολιτευόμενη σέρβικη εφημερίδα «Μπλιτς» που έχει τα γραφεία της στον κάτω όροφο. Ήξερε ότι είμαστε δημοσιογράφοι αφού μας έβλεπε στο ΓΚΡΑΝΤ ΧΟΤΕΛ και ότι έπρεπε να εξαφανιστούμε γιατί μας παρακολουθούσαν παντού στην Πριστινα και ότι ήξεραν ότι τώρα είχαμε πάει στην «Κοχα Ντιτορε» και ότι ο ίδιος τους είχε δει από έξω να μας ακολουθούν. Μας είπε μάλιστα έντρομος να φύγουμε γιατί θα μας σκοτώσουν.

Συγκλονισμένοι επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο και ο ίδιος περιέγραψα όλα τα γεγονότα σε κακή κατάσταση και με λυγμούς μέσα στο ασανσέρ, ώστε να μη μας αντιληφτούν, στον συνάδερφο Ανδρέα Μπελιμπασακη.

Μια προσπάθεια που έγινε στη συνέχεια από τον τελευταίο ώστε να πάρω διαπίστευση απέτυχε και έτσι νοιώθαμε ώρα με την ώρα να είμαστε περισσότερο εκτεθειμένοι.

Συνάδερφος δημοσιογράφος ελληνικού τηλεοπτικού καναλιού με πλησίασε χωρίς να του έχουμε πει τίποτα προηγουμένως και ανέφερε εμπιστευτικά ότι οι αρχές ασφάλειας μας παρακολουθούν συνεχώς και ξέρουν τι κάναμε ανά πάσα στιγμή και γνωρίζουν ιδιαίτερα για το φωτογραφικό υλικό που είχαμε τραβήξει όλες τις μέρες.

Οι αρχές ασφαλείας είχαν ειδοποιήσει τον υπεύθυνο του Σέρβικου Κέντρου Τύπου μέσα στο ξενοδοχείο το οποίο στην πραγματικότητα χρησιμοποιούνταν για να ελέγχονται όλοι οι δημοσιογράφοι και όπως μας ειπώθηκε ήμασταν πλέον στόχος και για τον λόγο αυτό θα έπρεπε να εγκαταλείψουμε την Πριστινα γιατί κινδυνεύαμε.

Ο συνάδερφος του τηλεοπτικού καναλιού μου είπε κι αυτός από την πλευρά του ότι θα έπρεπε να φύγουμε από την Πριστινα και να μην επιχειρούσαμε να ξανάρθουμε τις επόμενες 2-3 εβδομάδες. Μας συνέστησε να κρύψουμε τα φιλμ και ότι άλλο υλικό είχαμε αλλά όπως είπε ο ίδιος θα μας έκαναν φύλλο και φτερό τα πάντα.

Μας συνέστησε στη διαδρομή να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί γιατί μπορούσε να συμβεί οτιδήποτε.

Έτσι δεν μας είχαν μείνει πολλά περιθώρια και υποχρεωθήκαμε να εγκαταλείψουμε την Πριστινα με κατεύθυνση της ΠΓΔΜ αφού προσπαθήσαμε προηγουμένως να κρύψουμε μέσα στο αυτοκίνητο φιλμ και αλλά ντοκουμέντα.

Από τους συνάδερφους που έχουν ιδιαίτερη σχέση με τους Σέρβους πληροφορηθήκαμε μέρες αργότερα ότι όλα τα στοιχεία μας είχαν μεταβιβαστεί στον συνοριακό σταθμό με εντολή να μας γίνει εξονυχιστικός έλεγχος και να μας κρατηθεί όλο το υλικό.

Στην διαδρομή μέσα από διαδοχικά μπλόκα υποχρεωθήκαμε κάποιες φορές να κάνουμε τον σταυρό μας για να ικανοποιήσουμε κάποιους ένοπλους οι οποίοι με την απειλή των όπλων ήθελαν να έχουν την ευχαρίστηση ότι είμαστε...ορθόδοξοι.

Στα σύνορα συνέβη βέβαια το αναμενόμενο. Πρώτα ανέλαβαν να μας ψάξουν εξονυχιστικά κάπου 10 αστυνομικοί χωρίς να βρουν όσα είχαμε κρύψει κατάσχοντας αλλά άχρηστα φιλμ, δισκέτες του κομπιούτερ, κασέτες κλπ.

Όμως μετά από αυτούς ανέλαβαν δυο αξιωματούχοι οι οποίοι ήταν συνεχώς σε τηλεφωνική επαφή με κάποιον άλλο πιθανόν στην Πριστινα.

Έτσι μετέφεραν όλα τα πράγματα μας μέσα στο κτίριο του μεθοριακού σταθμού και συγχρόνως έκαναν φύλλο και φτερό το αυτοκίνητο μας. Βέβαια ήταν θέμα χρόνου πλέον να ανακαλύψουν ότι είχαμε κρυμμένο. Πάνω από 30 φιλμ, δισκέτες του κομπιούτερ, κασέτες και άλλο υλικό κατασχέθηκε ενώ την ίδια ώρα εμείς υποβαλλόμασταν σε έναν εξευτελισμό και συγχρόνως βιασμό για δημοσιογράφους.

Ο εξευτελισμός αυτός κράτησε περί τις 2 ώρες και στη συνέχεια μας επέτρεψαν να φύγουμε. Είναι χαρακτηριστικό ότι στα διαβατήρια μας δεν έβαλαν καμία σφραγίδα εξόδου από την Γιουγκοσλαβία όπως είναι υποχρεωτικό να γίνει, ώστε να μην αποδεικνύεται εγγράφως το πέρασμα μας από τα συγκεκριμένα σύνορα του μεθοριακού σταθμού «Γεναραλ Γιανκοβιτς».

Να αναφέρουμε ότι την ίδια ώρα που εμείς είχαμε αυτή την αντιμετώπιση κάποια ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια πηγαινοφέρνουν από τον ίδιο συνοριακό σταθμό τις κασέτες τους επί μέρες χωρίς κανένα πρόβλημα.

Αυτό μπορεί κανείς να το εξηγήσει από όσα μεταδίδονται αυτές τις μέρες από την Πριστινα αποκλειστικά από τα ελληνικά κανάλια, αφού δεν έχει απομείνει κανένας ξένος δημοσιογράφος. Ένας Ιταλός που είχε μείνει υποχρεώθηκε να φύγει μαζί με τους πρόσφυγες μετά από απειλές που δέχθηκε.

Το ίδιο βράδυ της φυγής μας οι πληροφορίες μας ανέφεραν ότι και πάλι επαναλήφθηκε το ίδιο με τις δυο προηγούμενες βραδιές σκηνικό χωρίς νατοϊκούς πύραυλους στην Πριστινα αλλά με τρομοκρατικές επιθέσεις σε μια πόλη που δεν υπάρχει ούτε δείγμα του UCK.

Ένα από τα ελληνικά κανάλια την επόμενη μετέδιδε όλη την ημέρα ότι ο πύραυλος που ρίχτηκε με στόχο το ραδιοτηλεοπτικό κτίριο έπεσε 150-200 μέτρα μακριά και μάλιστα έδειχνε τις καταστροφές που φέρονταν ότι προκάλεσε.

Λίγο παρατηρητικός να ήταν κανείς θα μπορούσε να καταλάβει ότι ήταν έκρηξη που έγινε στο ισόγειο κτιρίου και ότι επρόκειτο για αλβανικό σπίτι σε γειτονιά Κοσοβαρων. Ο δημοσιογράφος έκανε και σταντ-απ μπροστά στο κτίριο μιλώντας για...πύραυλο. Όταν μάλιστα απευθύνθηκε στον Αλβανό που μάζευε τα αποκαΐδια αυτός αρνήθηκε να μιλήσει λέγοντας περιφρονητικά ότι πρόκειται για ελληνικό κανάλι και δεν έχει καμία εμπιστοσύνη.

Σ’ αυτή την παράθεση γεγονότων και μόνο, θα μπορούσαν να αναφερθούν και πάρα πολλά άλλα ενδιαφέροντα.

Ο ίδιος θεώρησα κ πρόεδρε ως υποχρέωση μου να σας ενημερώσω γι όλα τα παραπάνω γιατί πιστεύω ότι στη σημερινές δύσκολες και κρίσιμες στιγμές οι δημοσιογράφοι πρέπει να λειτουργούν με αίσθημα ευθύνης και να μην παρασύρονται από ένα σωρό σκοπιμότητες, όποιες και να είναι αυτές.