Ελευθεροτυπία

12 Ιουνίου 1999

Δημοσιευουμε την επιστολη που μας εστειλε ενα στελεχος της Υπατης Αρμοστειας Προσφυγων των ΗΕ (UNHCR) στην Πριστινα σχετικα με ενα θεμα που αφορα την δραστηριοτητα ορισμενων,συμφωνα με τον επιστολογραφο, Ελληνων δημοσιογραφων.Η δημοσιευση της επιστολης δεν σημαινει φυσικα υιοθετηση των καταγγελιων που περιεχει.Παντως το επεισοδιο το οποιο περιγραφει η επιστολη εχει καταγγελθει σε διεθνεις δημοσιογραφικες ενωσεις και μη κυβερνητικες οργανωσεις .

Σκοπια 30 Μαιου 99

Διεθυντη, εφημ."Ελευθεροτυπια"

κ.Διεθυντα

Θα ηθελα να θεσω υπ οψη σας ορισμενα γεγονοτα που πιστευω οτι θα ενδιοαφερουν τους αναγνωστες σας καθως και την ευρυτερη κοινη γνωμη της χωρας σας.

Οταν αρχισαν οι βομβαρδισμοι εργαζομουν στην Υπατη Αρμοστεια Προσφυγων των Ηνωμενων Εθνων (UNHCR) στην Πριστινα.Την Κυριακη 28 Μαρτιου,λιγο μετα το μεσημερι, κατευθυνομουνα στο γραφειο μου στην Υπατη Αρμοστεια που βρισκοταν στη συνοικια Ντραγκοβαρ της Πριστινα.Ξαφνικα σταματησε διπλα μου ενα αστυνομικο αυτοκινητο και οι αστυνομικοι με διεταξαν να μπω μεσα.Με μετεφεραν στο κεντρο της πολης στα δικαστηρια απεναντι απο τη λαχαναγορα.Εκει με διεταξαν να στηθω στο τοιχο φωναζοντας οτι επροκειτο να με εκτελεσουν.Μετα με αναγκασαν να ξαπλωσω ουρλιαζοντας:"Ανθρωπους σαν εσενα τους σκοτωνουμε σαν τα σκυλια!".Αρχισαν να με κλωτσανε και να με χτυπανε με ξυλινα ροπαλα.

Ξαφνικα περασαν μπροστα μας δυο αυτοκινητα με δυο τηλεοπτικες μηχανες που μετεφεραν 6-8 ατομα.Τα δυο αυτοκινητα αφου κοντοσταθηκαν λιγο συνεχισαν την πορεια τους και σταματησαν 100 μετρα πιο κατω.Τα αυτοκινητα καθως και τα τηλεοπτικα συνεργα εφεραν εμφανη ελληνικα διακριτικα.

Στο μεταξυ οι αστυνομικοι συνεχισαν να με χτυπουν,με αποτελεσμα να μου σπασουν το αριστερο χερι σε δυο μερη καθως και δυο πλευρα.Σε ολο αυτο το διαστημα οι δημοσιογραφοι ουτε προπαθησαν να κινηματογραφησουν τη σκηνη ουτε να παρεμβουν με οποιοδηποτε τροπο.Οταν κουραστηκαν να με χτυπουν οι αστυνομικοι με παρατησαν στο εδαφος αιμοφυρτο και εφυγαν.Σηκωθηκα με δυσκολια και αρχισα να περπατω στη κατευθυνση ενος φιλου μου που ειχε ερθει να με παραλαβει με το αυτοκινητο του.Περασα μπροστα απο τους δημοσιογραφους που εκεινη τη στιγμη κινηματογραφιζαν μια ουρα μπροστα σε ενα φουρνο.Για μια ακομα φορα με ειδαν και με αγνοησαν.

Αισθανομαι μεγαλη θλιψη για τη συμπεριφορα τους.Μετα την εκδιωξη ολων των ανθρωπιστικων διεθνων οργανισμων απο το Κοσοβο οι ελαχιστοι δημοσιογραφοι που παρεμεναν ησαν οι μονοι που μπορουσαν να μας προστατευσουν σε καποιο βαθμο απο τις βιαιοτητες των σερβικων αρχων.Αν στην Πριστινα σημειωθηκαν σχετικα λιγωτερες ωμοτητες σε βαρος του αλβανικου στοιχειου σε σχεση με αλλες περιοχες αυτο οφειλεται αοποκλειστικα και μονο τηn παρουσια των ξενων δημοσιογραφων.Θλιβομαι για το γεγονος οτι οι Ελληνες δημοσιογραφοι εκλεισαν τα ματια τους.Θλιβομαι ιδιαιτερα γιατι αγαπω την Ελλαδα την οποια επισκεπτομαι καθε χρονο τα τελευταια δεκα χρονια.

Θα σας παρακαλεσω να μην δημοσιοποιησετε τα στοιχεια της προσωπικης μου ταυτοτητας τα οποια εχω θεσει στη διαθεση σας διοτι οι γεροι γονεις μου παραμενουν στο Κοσοβο, ομηροι των σερβικων αρχων οπως αλλωστε και ο υπολοιπος αμαχος αλβανικος πληθυσμος.