ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ στην Ελλάδα και ΑΚΟΕ

20 χρόνια παρουσίας
(εφημερίδα Ελευθεροτυπία, 9/7/1998)

Του ΓΡΗΓΟΡΗ Ν. ΒΑΛΛΙΑΝΑΤΟΥ

Πριν από τέσσερα χρόνια σε μια βραδινή εκπομπή στο New Channel με θέμα "Ομοφυλοφιλία και πολιτική" έγινε συζήτηση για την ομοφυλοφιλία ενός γνωστού πολιτικού, προκαλώντας πανικό.

Ένα μήνα αργότερα, γύρω στις 25-26 Ιουλίου, έγινε γνωστό όπως και σε άπειρες άλλες περιπτώσεις το όνομα και το επώνυμο ενός ηλικιωμένου επιχειρηματία από τη Θεσσαλονίκη, που δολοφονήθηκε από έναν κοινό εγκληματία. Ήταν ομοφυλόφιλος. Χωρίς ποτέ να απασχολήσει τα μαζικά μέσα ενημέρωσης, ο άγνωστος αυτός πολίτης έγινε ξαφνικά γνωστός για τις ερωτικές του προτιμήσεις, λες και αυτός ήταν ο λόγος για να δολοφονηθεί. Και ουδείς βεβαίως διαμαρτυρήθηκε για σπίλωση νεκρού ή άλλες λόγιες εικασίες.

Τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου διαβάζουμε κάθε είδους φιλολογίες και ιστορίες για την ομοφυλοφιλία του Έρολ Φλιν, του Τζέιμς Ντιν, του Ροκ Χάτσον, του Έντγκαρ Χούβερ, ακόμη και του προέδρου Μάο.

Αυτές οι τρεις διαφορετικές στάσεις πρέπει να μας προβληματίσουν.

Δημόσια πρόσωπα, υπουργοί, βουλευτές, δικαστικοί, ακαδημαϊκοί, στρατιωτικοί, μητροπολίτες, διπλωμάτες, καλλιτέχνες, αθλητές, επιχειρηματίες, δημοσιογράφοι ομοφυλόφιλοι και λεσβίες Έλληνες και Ελληνίδες πρέπει να παραμένουν άγνωστοι, να υποκρίνονται, να υποφέρουν και να κοροϊδεύουν στο βωμό μιας αξιοπρέπειας που θέλει κάθε ετεροφυλοφιλική εκδοχή φυσιολογική και νόμιμη. Για τις κατηγορίες αυτές η ομοφυλοφιλία είναι κακό. Στις δημόσιες σχέσεις τους προβάλλονται σύντροφοι δανεικοί και στις συνεντεύξεις που παραχωρούν δεν τους ρωτούν για τους ερωτικούς τους συντρόφους, προτιμώντας να τους ρωτούν για εξωτικές συνταγές μαγειρικής.

Από την άλλη ανώνυμοι και απροστάτευτοι συνταξιούχοι, τραβεστί άγνωστοι και μαγεμένοι αλλά και τρελές αδελφές, αλαφροΐσκιωτοι καλλιτέχνες και ψώνια, περιφέρουν την ανοησία, την κυτταρίτιδα και την ανθρωπιά τους σε απερίγραπτα ρεπορτάζ και εκπομπές μεταμεσονύχτιες σαφώς καλύτερες από την άγρια μοναξιά και την καταφρόνια της καθημερινότητας.

Στην τρίτη κατηγορία η μεταφορά και αντιγραφή κάθε κουτσομπολιού που αφορά τον Ρίτσαρντ Γκιρ ή τον Τομ Κρούζ, την Τανίτα Τικαράμ και τη Μαντόνα, κάθε σχόλιο μικροπεριοδικού και κάθε σπόντα χωρίς αποδείξεις και στοιχεία αποτελεί σπορ των δημοσιογράφων στην Ελλάδα, αρκεί που δεν είναι οι ίδιοι που το έγραψαν πρώτοι!

Στην τηλεόραση οι ελληνικές ταινίες μας μεταφέρουν τις θλιβερές καρικατούρες της δυστυχισμένης αδελφής τύπου Παράβα-Μηλιάδη και οι σύγχρονες σειρές τους αφελείς και ανέραστους γελωτοποιούς των ετεροφυλόφιλων συνεργατών τους ή εγκληματίες σκοτεινούς, στις πιο σύγχρονες και εγκεφαλικές εκδοχές τους. Ο κινηματογράφος δεν προβλέπει καθημερινούς κανονικούς ομοφυλόφιλους ή λεσβίες. Η διαφήμιση δεν αναλογίζεται ούτε καν την αγοραστική τους δύναμη. Οι πολιτικοί δεν γνωρίζουν πως προφέρεται η λέξη.

Κι όμως, είκοσι χρόνια πριν, μια γενναία δράκα διανοουμένων και φοιτητών έστηνε στην Αθήνα το Απελευθερωτικό Κίνημα των Ομοφυλόφιλών Ελλάδας, ΑΚΟΕ.

Ο Λουκάς Θεοδωρακόπουλος, ο Ανδρέας Βελισσαρόπουλος, ο Αντώνης Βασιλείου, η Πάολα και πολλοί άλλοι ανώνυμοι και τολμηροί τάραξαν τα νερά της μεταχουντικής Ελλάδας.

 

Ριζωμένοι σε αριστερές ιδεολογίες, αμφισβήτησαν την ηθική και την επιβολή προτύπων και μοντέλων, σεξουαλικής συμπεριφοράς. Ονόμασαν το στερέωμα των "άλλων" πολιτών : των γυναικών των εκδιδόμενων, των τραβεστί, των φυλακισμένων, των ψυχιατριζόμενων, των ηλικιωμένων, των παιδιών, των κάθε είδους φτωχοδιάβολων.

Από τότε γράφτηκαν εκατοντάδες άρθρα, έγιναν συζητήσεις και εκπομπές σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις. Το περιοδικό "Αμφί" έδωσε ένα σπάνιο δείγμα πολιτικοποιημένης σεξουαλικής φιλολογίας και γραμματείας. Δεκάδες νεαροί δημοσιογράφοι τόλμησαν να γράψουν για τα απαγορευμένα. Δεκάδες μαγαζιά οργάνωσαν τη διασκέδαση με τους δικούς τους όρους και αισθητικές. Οι φίλοι πήραν τις φίλες και στρώθηκαν στο χορό αγόρια, χορεύουν κι ερωτεύονται, λεσβίες οργανώνουν τα πάρτι τους. Εφημερίδες και στέκια οργανώνονται στην επαρχία με φρέσκο και τολμηρό λόγο.

Σήμερα, ο σεξουαλικός προσανατολισμός δεν είναι κρυφό μυστικό, όπως δεν είναι μυστικό το ότι κάποιος μιλάει αρβανίτικα, ποντιακά, γαλλικά, είναι βουδιστής, άθεος ή μάρτυρας του Ιεχωβά.

Ιδιωτικό και απαραβίαστο είναι το τι λέει στη γυναίκα του κάποιος στα αρβανίτικα, δικαίωμά του ποια περιοδικά διαβάζει στα γαλλικά, και πόσες φορές προσεύχεται την ημέρα.

Οι πολίτες της Ευρώπης γνωρίζουν ότι "η ομοφυλοφιλία είναι ισότιμη πραγματικότητα με την ετεροφυλοφιλία" για δεκάδες εκατομμυρίων ανθρώπων. (Ευρ. Κοινοβούλιο, 8 Φεβρ. 1994)

Οι πολίτες αυτής της χώρας γνωρίζουν ότι όχι μόνο κανένας νόμος θέτει κριτήρια διαχωρισμού αλλά όποιος αξιώνει τα δικαιώματά του δικαιώνεται και σε διεθνή δικαστήρια. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα του Κύπριου Αλέκου Μοδινού που άλλαξε το νόμο της κυπριακής δημοκρατίας που ποινικοποιούσε την ομοφυλοφιλία.

Οι Έλληνες ομοφυλόφιλοι και οι λεσβίες γνωρίζουν τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους. Τιμούν τις αρχές και τους συμπολίτες τους που σκέπτονται ελεύθερα.

Δεν ανέχονται το ρατσισμό, τον αποκλεισμό, τις διακρίσεις και την προβολή. Πολιτικά κόμματα, πολιτικοί αρχηγοί και πολιτευτές, κληρικοί, δημοσιογράφοι και διανοούμενοι θα πρέπει να αντιληφθούν και να σεβαστούν την ομοφυλοφιλία ως διαφορά με δικαίωμα ή αλλιώς να μην περιμένουν την κατανόηση ή τη στήριξη σε τυχόν εκκλήσεις τους. Πρέπει να βρουν το θάρρος να αναφερθούν στην ομοφυλοφιλία όταν κατονομάζουν τις διάφορες ομάδες πολιτών και υπολογίζουν στη στήριξή τους. Αυτό σε όποια πολιτική ή θρησκευτική παράταξη ανήκουν.

Στις 26 Ιουνίου κάθε χρόνο οι ομοφυλόφιλοι άνδρες και γυναίκες και οι ανοιχτόμυαλοι φίλοι τους γιορτάζουν σ' ολόκληρο τον κόσμο την αξιοπρέπεια και το δικαίωμα της επιλογής τους όπως πρωτοεκφράστηκε στο βαν του Stonewail το 1969, στη Νέα Υόρκη.

 

Σήμερα, γνωρίζουν ότι ο αγώνας για την ελευθερία έχει πάρει άλλη μορφή. Οι νέοι ομοφυλόφιλοι έχουν να παλέψουν το ρατσισμό, την ξενοφοβία, τον αυταρχισμό, την καταστολή, τον οικονομικό αποκλεισμό, τη θρησκευτική μισαλλοδοξία, τον εθνικισμό, το φασισμό, την καταστροφή του περιβάλλοντος, την αισθητική τρομοκρατία, τη βαρετή ομοιομορφία, τις μικροαστικές αξίες, το φανατισμό, τη συντήρηση, το μιμητισμό και την άγνοια του άλλου, του ξένου, του διαφορετικού μαζί με εκατομμύρία ανθρώπων άλλων ομάδων.

 

Οι άνθρωποι που ανησυχούν και ψάχνουν είναι οι σύμμαχοί τους, μιας και είναι πια μερικά βήματα πιο μπροστά.