"Ας σπάσουμε τη σιωπή"

Άρθρο του
ΓΡΗΓΟΡΗ Ν. ΒΑΛΛΙΑΝΑΤΟΥ

Ο τίτλος του άρθρου αυτού είναι δανεισμένος από μια έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας που έχει αυτό το τίτλο με τον υπότιτλο ,παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων με βάση τον ερωτικό προσανατολισμό (Ammesty International Feb. 1998)

Οι ομοφυλόφιλοι οι λεσβίες, οι αμφιφυλόφιλοι, οι τραβεστί και άλλοι τρανσεξουαλικοί πολίτες στις περισσότερες χώρες ζουν μέσα σε συνεχή φόβο να υποστούν τις συνέπειες του ερωτικού προσανατολισμού τους. Συχνά καταδιώκονται μόνο για το γεγονός των κινήτρων της δραστηριοποίησής τους υπέρ του σεβασμού των δικαιωμάτων του ανθρώπου.

Η καταδίωξη αυτή γίνεται είτε από άτομα είτε από εκπροσώπους της Δημόσιας Αρχής. Οι πλέον σοβαρές προκαλούν φόνους, νόμιμες εκτελέσεις ή παράνομες, βασανιστήρια, βία, απειλές και εξαφανίσεις. Και βέβαια έχουν τη μορφή αυθαίρέτων συλλήψεων, αστυνομικής βίας, φυλακισμένων, παρωδιών δικών, υποχρεωτικών θεραπειών, ύβρεων και καταχρηστικών διοικητικών μέτρων. Οι εκτεθειμένοι σ αυτή τη βία , τα θύματα , δεν έχουν την πιθανότητα ή την ελπίδα να προστατευθούν από τις αρχές των χωρών τους. Εν τούτοις ορισμένες απ αυτές τις κυβερνήσεις διαδηλώνουν ότι εγγυώνται για τα δικαιώματα τους. Από τη στιγμή εκείνη αυτό που τους απομένει είναι η αυτοεξορία και η προσπάθεια απόκτησης του καθεστώτος του πρόσφυγα.

Ήδη από το Μάρτιο του 1994, με αφορμή την υπόθεση Toonen, η Επιτροπή των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών θεωρεί ότι η αναφορά στο φύλο του άρθρού ΙΙ της συνθήκης απαγόρευσης κάθε διάκρισης , συμπεριλαμβάνουσα τον ερωτικό προσανατολισμό. Δεν θα αναφερθούμε στη σημαντική ιστορική πορεία του αιτήματος, που βρίσκει δικαίωση στο νέο άρθρο 13 της Συνθήκης του Άμστερνταμ και καλεί σε εφαρμογή στη λογική της ελευθερίας στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σήμερα η ομοφυλοφιλία είναι παράνομη και τιμωρείται σε 72 χώρες.

Η κατάσταση στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως περιγράφεται στην έκθεση "Ισότητα για λεσβίες και ομοφυλόφιλους άντρες" του Διεθνούς Σωματείου Λεσβιών και ομοφυλόφιλων με χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (1998), επισημαίνει ότι "τώρα υπάρχει η δυνατότητα και η ανάγκη για απαγόρευση διακρίσεων κατά του ερωτικού προσανατολισμού σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.

Υπάρχουν ωστόσο όρια στη νομική Ένωσης και θα ακολουθήσει νομική επεξεργασία. Εάν η υπάρχουσα ευρωπαϊκή νομοθεσία κατά των διακρίσεων ληφθεί ως παράδειγμα για άλλες περιοχές διακρίσεων, ο πρωταρχικός χώρος έρευνας θα είναι μάλλον η απαγόρευση διακρίσεων στο χώρο της απασχόλησης". Δεν είναι τυχαίο ότι η ελληνική επιτροπή για το Ευρωπαϊκό Έτος κατά του Ρατσισμού της Ξενοφοβίας και του Αντισημιτισμού 1998 υπό αιγίδα του υπουργείου Εργασίας υπέβαλε πρόταση στο υπουργείο Δικαιοσύνης για τη συμπλήρωση του αντιρατσιστικού νόμου με την προσθήκη του όρου κατά των διακρίσεων "λόγω ερωτικού προσανατολισμού". Ο δρόμος είναι μακρύς. Η ελληνική κοινωνία αντιμετωπίζει το θέμα της ομοφυλοφιλίας μα υποκρισία. Η εκπαίδευση αρνείται τη νηφάλια συζήτηση κάθε σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης αφήνοντάς την σε λαϊκά περιοδικά και είδωλα. Η Εκκλησία κλείνει τα μάτια και τα αυτιά και επαναλαμβάνει ακατανόητους αφορισμούς.

Τα ΜΜΕ δεν θίγουν το θέμα, παρά μόνο για γαργαλίσουν την ανημπόρια των θεσμών και των νοικοκυραίων. Ειδικά στο χώρο της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου συμβαίνει κάτι εξαιρετικά παράξενο. Έμπειροι δημοσιογράφοι και νεαροί άπειροι ρεπόρτερ κάνουν τη δουλειά τους με διαφορετικό τρόπο. Το γνωστό ένστικτο της ελευθερίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας έχει αντικατασταθεί από μίγμα λαϊκών μύθων και θρησκευτικών προκαταλήψεων. Οι πολίτες εγκαλούνται και διασύρονται, είτε η δικαιοσύνη εμπλέκεται είτε όχι, σε λαϊκές δικές και δημόσια διαπόμπευση με βάση ένα περί "δικαίου αίσθημα που δεν βασίζεται στο σύγχρονο δίκαιο, τις προωθημένες αναζητήσεις της ευρωπαϊκής διανομής, αλλά τις της μικροαστικές προκαταλήψεις των παιδικών τους χρόνων και μια φονταμενταλιστική προσέγγιση θρησκευτικών δοξασιών που νομιμοποιούνται από επιθεωρησιακούς παπάδες επί σκηνής. Από τις αρχές Δεκεμβρίου 1999 ζούμε μια νουάρ εκδοχή της εκπομπής "Το μικρό σπίτι στο λιβάδι" στις περίφημες ροζ εκπομπές.

Το κύριο θέμα είναι η προστασία της διαδικασίας απονομής δικαιοσύνης από την αυθαίρετη αισθητική των πρωταγωνιστών δημοσιογράφων (και αυτών που καταγγέλλουν και απειλούν, και αυτών που προκρίνουν ότι η ανδρική πορνεία πρέπει να παραμένει παράνομη) Η επωδός είναι και παραμένει η ομοφυλοφιλία και η υποκρισία των εμπλεκομένων (ο υπογραφόμενος έχασε τη δουλειά του στο "Αθήνα 2004" επειδή σε δύο συζητήσεις). Τελευταίο δείγμα του πογκρόμ η "απόσυρση Τομπούλογλου, με "μάθημα κοσμιότητας" ("Ε", 29.2.2000). Λυπάμαι, αλλά η Νέα Δημοκρατία έχασε μία σημαντική ευκαιρία εκσυγχρονισμού της ανεκτικότητας της. Η ποινικοποίηση του σεξουαλικού προσανατολισμού και η υπακοή σε άθλιους εκβιασμούς τύπου "οι πράκτορες των διαπλεκόμενων και του εχθρού θα εκβιάσουν τους ομοφυλόφιλους για να αποσπάσουν οφέλη" θυμίζουν κόμη Μόντε Κρίστο, αλλά τίποτε άλλο από ελευθερία και ανεκτικότητα σύγχρονων κομμάτων.

Η ανάδειξη της αισθητικής Τριανταφυλλόπουλου και Καρατζαφέρη σε κυρίαρχη παραπέμπει ευθέως στη "θέα του τέρατος" που ο Μάνος Χατζιδάκις παρακαλούσε όλους μας να μη συνηθίσουμε.

ΥΓ Πώς σχολιάζουν την "απόσυρση Τομπούλογλου" οι ομοφυλόφιλοι -ες βουλευτές των κομμάτων;