η ΑΥΓΗ

6 Mαϊου 2000

Διεθνής Ημέρα Τύπου

του Διονύση Γουσέτη

Η περασμένη Τετάρτη ήταν ημέρα αφιερωμένη παγκόσμια στην ελευθερία του Τύπου. Διεθνείς δημοσιογραφικές και μη κυβερνητικές οργανώσεις ετίμησαν την ημέρα αυτή με ανακοινώσεις τους. Ορισμένα ενδιαφέροντα για όλους και όλες αποσπάσματα:

Η "Διεθνής Ομοσπονδία Δημοσιογράφων" (μέλος της είναι και η ΕΣΗΕΑ) καλεί τον κόσμο των μίντια να ενωθεί εναντίον της βίας, της τρομοκρατίας και της φτώχειας, που καθιστούν το επάγγελμα του δημοσιογράφου ένα από τα πιο επικίνδυνα στον κόσμο. Κατονομάζει 23 δημοσιογράφους που δολοφονήθηκαν σε χώρες όπως η Τσετσενία, η Γιουγκοσλαβία, η Τουρκία, η Ρωσία, το Ιράκ και διάφορες χώρες της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής. Τη χρονιά αυτή, η ομοσπονδία, σε συνεργασία με την Παγκόσμια Ένωση Εφημερίδων και άλλες ενώσεις, οργανώνει παγκόσμια εκστρατεία για την υπεράσπιση των ανεξάρτητων μίντια στη Σερβία (Τί τους έκανε ο Σλόμπο; Επειδή ο συνεργάτης του Σέσελι δήλωσε δημόσια ότι οι ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι θα έχουν την ίδια τύχη με τον δολοφονημένο Τσουρούβιγια; Είναι τόσο τρομερό αυτό δηλαδή;).

Η διεθνής "Επιτροπή για την Προστασία των Δημοσιογράφων" καταγράφει τους 10 κυριώτερους εχθρούς της δημοσιογραφίας, που ασκούν εναντίον της μέτρα που αρχίζουν από την λογοκρισία και καταλήγουν σε βασανιστήρια και δολοφονίες. Είναι οι εξής: 1) Φοντάυ Σάνκοχ, ηγέτης του "Ενωμένου Επαναστατικού Μετώπου" της Σιέρρα Λεόνε. 2) Αγιατολάχ Αλί Χαμενεϊ, ηγέτης του Ιράν. 3) Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, Πρόεδρος της Γιουγκοσλαβίας. 4) Ζιανγκ Ζεμίν, Πρόεδρος της Κίνας. 5) Μπεν Αλί, πρόεδρος της Τυνησίας. 6) Νουρσουλτάν Ναζαρμάγιεφ, Πρόεδρος του Καζακστάν. 7) Φιντέλ Κάστρο, Πρόεδρος της Κούβας. 8) Εντουάρντο ντος Σάντος, Πρόεδρος της Ανγκόλα. 9)Αλμπέρτο Φουτζιμόρι, Πρόεδρος του Περού. 10) Μαχατίρ Μοχαμάντ, Πρόεδρος της Μαλαισίας. (Ο Σλόμπο δεν λείπει και εδώ. Ούτε ο Κινέζος, που τις προάλλες τον δέχτηκαν όλα τα κόμματα μετά βαϊων και κλάδων και κανένας, πλην του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας, δεν έβγαλε άχνα).

Η "Παγκόσμια Επιτροπή για την Ελευθερία του Τύπου" δηλώνει ότι η νομοθεσία περί "δυσφήμισης", που προστατεύει κρατικούς αξιωματούχους, κρατικούς φορείς, ξένες χώρες και τα σύμβολά τους, είναι απαράδεκτη σε όλες τις χώρες, αλλά ιδιαίτερα σε εκείνες που θέλουν να ονομάζονται δημοκρατικές (μα καλά, τον κ. Ρέππα φωτογράφιζε η Επιτροπή;).

Η διεθνής "Οργάνωση για την Ελευθερία του Τύπου", εδήλωσε ότι τα "μέτρα προστασίας" των δημοσιογράφων, που λαμβάνονται από κυβερνήσεις σε περιπτώσεις εμπόλεμων συρράξεων, είναι στην πραγματικότητα μέτρα για τον έλεγχο των δημοσιογράφων και της ελεύθερης έκφρασής τους. Οι ειδικές κάρτες, οι άδειες κλπ. δεν πρόκειται να προστατεύσουν τους δημοσιογράφους από τον κίνδυνο των αντιπάλων αυτών που τις εκδίδουν. Ιδιαίτερα, τα σήματα τα οποία υποχρεώνονται να φορούν οι δημοσιογράφοι είναι σήματα για τον αντίπαλο, αλλά και για όλους όσους ενδιαφέρονται να μην κυκλοφορήσει μία συγκεκριμένη είδηση προς τα έξω.

Η "Διεθνής Αμνηστία" παραθέτει περιπτώσεις τρομοκρατίας και δολοφονίας δημοσιογράφων στην Ινδονησία, στη Βοσνία, στο Ιράν, στη Βολιβία, στο Κονγκό.

Η στήλη θα ήθελε να προσθέσει στα παραπάνω κάτι που δεν αναφέρεται στις ανακοινώσεις: Την με "λεπτότερο τρόπο" λογοκρισία που ασκείται στις "πολιτισμένες" χώρες. Στις χώρες αυτές, ο καθένας είναι ελεύθερος (ή περίπου) να δημοσιεύει ό,τι θέλει. Μια είδηση όμως, αν αγνοηθεί από τα μεγάλα συγκροτήματα του τύπου και από τα μεγάλα τηλεοπτικά κανάλια και ραδιόφωνα, δεν υπάρχει ως είδηση. Ένα βιβλίο, αν καταχωνιαστεί στο τελευταίο ράφι των μεγάλων βιβλιοπωλείων και δεν του γίνει μιά παρουσίαση είναι σαν να μην εκδόθηκε. Όσο τα μέσα αυτά συγκεντρώνονται σε λίγα χέρια, τόσο αυτού του είδους η λογοκρισία, λέγεται και αυτολογοκρισία, είναι αποτελεσματικότερη. Στις ΗΠΑ, έχει καθοριστικό αποτέλεσμα, αλλά και στη χώρα μας το είδος δεν είναι άγνωστο. Η στήλη θέλει, λοιπόν, να εξάρει την προσφορά της "Αυγής" στην ελευθερία της έκφρασης και στη δημοσίευση ειδήσεων που, ενώ δεν είναι αποκλειστικές, φιλοξενούνται μόνο στην εφημερίδα μας, δίνοντας μια γεύση για το τί πραγματικά συμβαίνει στον κόσμο. Από πολλούς και πολλές η "Αυγή" έχει χαρακτηριστεί "εναλλακτική εφημερίδα" και αυτό είναι, πιστεύω, ο λόγος που διατηρεί το κύρος της, παρά τη μικρή κυκλοφορία της. Είναι περίεργο που καμμιά φορά δέχεται βέλη "εξ οικείων", διότι δήθεν δεν κρατά κάποια "γραμμή", υποθετική τις περισσότερες φορές.