AIM (Εναλλακτικό Δίκτυο Πληροφόρησης) - Γραφείο Αθήνας

26/9/2000

ΑΛΒΑΝΙΑ ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

Gazmend Kapllani  

Στις δημοτικές εκλογές της πρώτης Οκτωβρίου στην Αλβανία η «εκλογική συνεισφορά» των αλβανών μεταναστών στην Ελλάδα φαίνεται πως θα είναι ασήμαντη. Διαφορετικά από τις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις όπου η συμμετοχή τους δεν περνούσε απαρατήρητη. Έτσι και αλλιώς ούτε οι πρωταγωνιστές των εκλογών, οι ίδιοι οι πολιτικοί, δεν φαίνεται να τους απασχολεί ιδιαίτερα η ψήφος των μεταναστών…

Πολλοί αλβανοί μετανάστες, «εκμεταλλευόμενοι» το χαρτί νομιμοποίησής τους («πράσινη κάρτα» η «βεβαίωση πράσινης κάρτας») και κάποιες ημέρες αργίας - τον Αύγουστο κυρίως - πήγαν φέτος στην Αλβανία προκαλώντας πραγματική έκρηξη στα δρομολόγια Αθήνα – Τίρανα και αντιστρόφως, των λεωφορείων του ΟΣΕ… Αλλά τώρα, παραμονές εκλογών δεν φαίνεται η κίνηση να είναι τόσο αυξημένη που να «προδίδει» κάποιο ενδιαφέρον των μεταναστών για να συμμετάσχουν στην ψηφοφορία της πρώτης Οκτωβρίου…

Οι λόγοι φαίνεται πως είναι διαφορετικοί και αρκετοί. Ένας πρώτος λόγος ίσως είναι ότι οι εκλογές αυτές είναι δημοτικές και όχι βουλευτικές και επομένως όχι και τόσο χρήσιμες, παρ’ όλο που όλοι ξέρουν ότι όποιος βγει νικητής (εάν υπάρξει νικητής!) σ’αυτές τις εκλογές υποθηκεύει, εκτός απρόοπτου, την νίκη του στις βουλευτικές εκλογές που θα γίνουν τον Ιούνιο του 2001…

Από την άλλη παρ’ όλο που αρκετοί μετανάστες διαθέτουν χαρτί  νομιμότητας είναι πολλοί εκείνοι που παραμένουν ακόμα μη-νόμιμοι, (υπολογίζεται περισσότερο από το 1/3 των αλβανών που βρίσκονται στην Ελλάδα) οι οποίοι με τίποτα στον κόσμο δεν θα δοκίμαζαν μια τέτοια περιπέτεια ξέροντας ότι τα σύνορα έχουν γίνει αδιαπέραστα περίπου και το ποσό για ένα πέρασμα των συνόρων με κάποιο «κόλπο» η με βίζα έχει φθάσει σε αστρονομικά ύψη. Άλλα και εκείνοι που είναι νόμιμοι δεν είναι διατεθειμένοι να αναλάβουν κάποιο ταξίδι γιατί εκτός των άλλων απαιτεί αρκετά έξοδα που επιβαρύνουν τις «επισφαλείς» οικονομίες των μεταναστών…

Επίσης οι ταραχές του 1997, οι χειρότερες στην ιστορία του αλβανικού κράτους,  φαίνεται πως επηρέασαν αρκετά τον τρόπο με τον οποίον οι μετανάστες βλέπουν το παρόν και το μέλλον τους…Ο Ντριτάν είναι 35 χρονών, πτυχιούχος φιλολογικής σχολής. Στην Ελλάδα εργάζεται ως κηπουρός. Έχει πράσινη κάρτα ενώ η γυναίκα του η οποία δεν βρήκε ένσημα είναι δηλωμένη ως προστατευόμενο μέλος στην πράσινη κάρτα του. Τώρα όμως που βρίσκει και δουλειά και ένσημα δεν μπορεί να δουλέψει γιατί δεν της το επιτρέπει ο νόμος  και συνεπώς είναι «καταδικασμένη» να μείνει για πάντα άνεργη και γραμμένη στην πράσινη κάρτα του συζύγου της (εφόσον και αυτός θα  συμπληρώσει τους όρους νομιμοποίησης)!.  «Γιατί δεν πάω να ψηφίσω; Μέχρι το 1997 είχα κάποια ελπίδα ότι θα γύριζα στην Αλβανία… Μετά τις ταραχές αυτή η ελπίδα έσβησε… Ίσως πρέπει να ετοιμαστώ να μην γυρίσω πια ποτέ… Αλλά και στην Ελλάδα δεν έχω καμία ασφάλεια ότι θα παραμείνω για πολλά χρόνια…».  Την ίδια περίπου γνώμη με τον Ντριτάν συμμερίζεται και ο Γκεζίμ… «΄Εμένα οι πολιτικοί με έκαναν να μεταναστεύσω το 1997… Να πάω να ψηφίσω τι τώρα;»… 

Ενώ η Μιμόζα που εργάζεται ως οικιακή βοηθός και είναι εδώ και τρία χρόνια παράνομη δεν θα πήγαινε να ψηφίσει ακόμα και εάν ήταν νόμιμη «Έλυσαν κάποιο πρόβλημα για τους μετανάστες τόσα χρόνια; Όχι βέβαια… Όποιος έρθει απάνω θα κλέψει και έτσι εναλλάξ ενώ οι μετανάστες μοναχοί τους πρέπει να τα βγάλουν πέρα τελείως ξεχασμένοι και απροστάτευτοι… Μια απλή σφραγίδα σε κάποιο έγγραφο πήγε η εξαδέλφη μου να βάλει στην Αλβανική Πρεσβεία και πλήρωσε 15.000 δρχ. Για μια σφραγίδα 15.000 από ένα μετανάστη που φτύνει αίμα για να τα βγάλει! »…

Ο Τόλι έχει διαφορετική έγνοια. Δεν έχει κάνει την στρατιωτική του θητεία και φοβάται μήπως του δημιουργήσουν πρόβλημα στα σύνορα από την αλβανική πλευρά ενώ ο φίλος του ο Αλμπάν λέει πως δεν θέλει να μπλέξει με τους έλληνες αστυνομικούς στα σύνορα που πολλές φορές βρίσκουν μια δικαιολογία για να σε γυρίσουν πίσω και πως  « εάν πάνε να ψηφίσουν θα πάνε άνθρωποι ηλικίας 50 χρονών και απάνω… Από την δικιά μας ηλικία (30 χρονών) πιστεύω ότι πολύ λίγοι θα πάνε για να μην πω καθόλου… Εκτός και αν πρόκειται για κάποιον που είναι φανατικός κάποιου κόμματος»…

Η Βιολέτα είναι 43 χρονών, νόμιμη και δουλεύει ως καθαρίστρια. Στις «πυραμίδες» έχασε όλα όσα είχε μαζέψει η ίδια και ο άντρας της για έξι χρόνια παράνομης εργασίας και σκληρών στερήσεων. Συνολικά 5 εκατομμύρια δραχμές. Όταν την ρωτώ εάν θα πάει να ψηφίσει γελάει πικρά « Ο ένας μας είπε θα σας κάνω πλούσιους και ευτυχισμένους και ως αφελείς τον ψηφίσαμε… Και είδαμε τι πάθαμε… Ο άλλος μας είπε θα σας δώσω πίσω τα λεφτά σας… Τον ψηφίσαμε και αυτόν… Ούτε κέρμα δεν είδαμε. Φθάνει λοιπόν»…

Ενας άλλος πολύ σημαντικός παράγοντας που αποθαρρύνει τους μετανάστες να πάνε να ψηφίσουν είναι ο φόβος μήπως και ξεσπάσουν ταραχές στις παραμονές ή αμέσως μετά τις εκλογές…Τους φόβους τους τροφοδοτεί «καταλλήλως» η τεταμένη κατάσταση που επικρατεί ήδη…

Τον φόβο αυτό όμως δεν τον συμμερίζεται ο Αγκρόν ο οποίος λέει ότι θα πάει να ψηφίσει γιατί θέλει ένα καλύτερο μέλλον για την πατρίδα του.  Στο τέλος μου «ανακαλύπτει» ότι ο πατέρας του είναι μέλος του κόμματος και οι «δεσμοί της οικογένειάς μου με το κόμμα (σοσιαλιστικό κόμμα) είναι πολύ δυνατοί»…

Πάντως η γενική εντύπωσε που σου δημιουργείται από την συνομιλία με πολλούς μετανάστες είναι πως έστω και αν δεν έχουν σαφή πολιτική προτίμηση απεύχονται μια νίκη του κ. Μπερίσα. Πρώτα γιατί ακόμα τον θεωρούν υπεύθυνο για την «εξαφάνιση» των χρημάτων μέσω των «πυραμίδων» που ανέχτηκε σκοπίμως για να τον ψηφίσουν στις εκλογές του 1996... Δεύτερον γιατί θα δημιουργούσε πρόβλημα στις σχέσεις με την Ελλάδα και επομένως οι «επιχειρήσεις σκούπα» (όπως συνέβη και στο παρελθόν) θα γινόντουσαν ακόμα πιο «αδιάκριτες» και πιο ανελέητες…