Editorial
Επιστροφή στο
μέλλον: το όραμα μιας σύγχρονης Ελλάδας…
Φίλες αναγνώστριες, φίλοι
αναγνώστες,
Το μέλλον ξεκίνησε με τις
τελευταίες εκλογές και όλα γύρω μας πιστοποιούν
την ύπαρξη της καλύτερης Ελλάδας που θέλουμε.
Αναθεωρητική η παρούσα Βουλή
και ήταν φυσικό η προεκλογική εκστρατεία να
επικεντρωθεί στις προτάσεις των κομμάτων για την
αναθεώρηση του Συντάγματος και για την έτι
περαιτέρω κατοχύρωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων
στη χώρα μας. Πράγματι τα κόμματα αφιέρωσαν
μεγάλο μέρος του προγράμματός τους σε
συγκεκριμένες και τολμηρές προτάσεις, σύμφωνες
με τη διεθνή πρακτική και με το πνεύμα σεβασμού
των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που πρέπει να διέπει
μια ευνομούμενη δημοκρατική κοινωνία. Ως εκ
τούτου, και βοηθούντων των μέσων ενημέρωσης που
ανέδειξαν τα ανθρώπινα δικαιώματα σε μείζον θέμα
της προεκλογικής επικαιρότητας, ευτυχήσαμε να
ζήσουμε μια προεκλογική εκστρατεία σύγχρονου
προβληματισμού και υψηλού δημοκρατικού ήθους,
τόσο στο περιεχόμενο του διαλόγου όσο και στην
ίδια τη διαδικασία. Ως ελάχιστη συμβολή, τα δικαιωματικά!
ανέτρεξαν στα εκλογικά προγράμματα των κομμάτων
και στις δηλώσεις των υποψηφίων και παρουσιάζουν
τις θέσεις τους για τα
ανθρώπινα δικαιώματα καθώς και τον τρόπο κάλυψης
αυτών των θέσεων από τα μέσα ενημέρωσης.
Παράλληλα και γύρω από τις
εκλογές μια σειρά γεγονότων δίνει επίσης το
στίγμα της νέας εποχής που μας κατακλύζει. Για
παράδειγμα, ο ρόλος που
επιφυλάσσει το κράτος στις μη κυβερνητικές
οργανώσεις. Πώς καλπάζουν περήφανα και
αδέσμευτα τα άλογα στην προεκλογική διαφήμιση
του ΠΑΣΟΚ; Έτσι αδέσμευτες και ατιθάσευτες θέλει
το κυβερνόν κόμμα τις μη κυβερνητικές
οργανώσεις. Και για το λόγο αυτό επιλέγει ανάμεσά
τους εκείνες που αποδεδειγμένα έχουν ασχοληθεί
με ευαίσθητα θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων για
να στελεχώσει τη νεοσύστατη Εθνική Επιτροπή για
τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Ενώ άλλες οργανώσεις
επιβραβεύονται για το ρόλο τους στην προάσπιση
των δικαιωμάτων των πολιτών και όχι του κρατικού
μηχανισμού.
Δεύτερο παράδειγμα, η άρδην
αλλαγή πολιτικής στο θέμα των αντιρρησιών
συνείδησης μετά την καταδίκη της
Ελλάδας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων
Δικαιωμάτων ύστερα από προσφυγή του Ιάκωβου
Θλιμμένου, Μάρτυρα του Ιεχωβά. Το δικαστήριο
αποφάσισε ότι η επιβάρυνση του ποινικού μητρώου
με το αδίκημα της άρνησης στράτευσης και η
συνακόλουθη παρεμπόδιση άσκησης επαγγέλματος
συνιστούν παραβίαση της απαγόρευσης διακρίσεων,
καθώς και του δικαιώματος της ελευθερίας της
σκέψης, συνείδησης και θρησκείας. Τα πάντοτε
ευαίσθητα σε θέματα διακρίσεων μέσα ενημέρωσης
ανέδειξαν το ζήτημα των δικαιωμάτων των
αντιρρησιών συνείδησης, και η πολιτεία έσπευσε
να υιοθετήσει διορθώσεις στην προβληματική
ελληνική νομοθεσία, ώστε οι αντιρρησίες να μην
αντιμετωπίζονται ως πολίτες δεύτερης διαλογής.
Αλλά και στο θέμα της απόδοσης της ελληνικής
υπηκοότητας σε όσους Έλληνες την έχουν παράνομα
στερηθεί λόγω του πάλαι ποτέ ρατσιστικού άρθρου
19 του Κώδικα Ιθαγένειας, υπήρξε ραγδαία
πρόοδος. Η πολιτεία αποφάσισε να πραγματοποιήσει
επιτέλους υποσχέσεις ετών και να εναρμονιστεί με
τη σχετική Σύμβαση του ΟΗΕ, υπογεγραμμένη από την
Ελλάδα, διευκολύνοντας τις σχετικές διαδικασίες
που είχαν μετατρέψει ως τώρα έναν αριθμό
συμπολιτών μας σε φαντάσματα... Μετά μάλιστα από την έκθεση πεπραγμένων του
Συνηγόρου του Πολίτη για το 1999, όπου
διαπιστώνεται "αυθαιρεσία, αδιαφορία,
αμεροληψία και ατιμωρησία" σε βάρος του πολίτη
–πολύ περισσότερο του μειονοτικού πολίτη-
τέτοια φαινόμενα αναμένεται να μην επαναληφθούν
στη νέα εποχή στην οποία έχει μπει η χώρα μας.
Είναι προφανώς ζήτημα ωρών η απόδοση της
αμφισβητούμενης από την τοπική τοπογραφική
υπηρεσία έκτασης που ανήκει στα βακούφια
Κομοτηνής σύμφωνα με καταγγελία
της Μουφτείας Κομοτηνής, στο νόμιμο κάτοχό της.
Έτερο συγκινητικό παράδειγμα
της νέας εποχής: τη νύχτα της 20ής προς την 21η
Απριλίου, κατά την οποία συμπίπτει το Εβραϊκό
Πάσχα με τη θλιβερή επέτειο του στρατιωτικού
πραξικοπήματος στη χώρα μας, κάποιοι
Θεσσαλονικείς επέλεξαν να αποτίσουν φόρο τιμής
στην εβραϊκή κοινότητα της συμπρωτεύουσας –σε
όποια μέλη της τουλάχιστον επέζησαν των
ναζιστικών θηριωδιών κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Για το λόγο αυτό προέβησαν σε αισθητικές
παρεμβάσεις στο Μνημείο του Ολοκαυτώματος και σε
εβραϊκή Συναγωγή, γεγονός που απασχόλησε το
σύνολο του πολιτικού κόσμου και των μέσων
ενημέρωσης τις επόμενες μέρες. Φαινόμενο που
αποδεικνύει την ανοχή στο διαφορετικό και την
αποτίναξη της μισαλλοδοξίας, που χαρακτηρίζουν
την Ελλάδα του 21ου αιώνα.
Όπως άλλωστε και η αγωνιώδης
προσπάθεια πολιτικών και δημοσιογράφων να
διαχωρίσουν τη θέση τους από ακραίες
μισαλλόδοξες απόψεις που ακούγονται από τα
στόματα συναδέλφων τους ή να αποφεύγουν να
δίνουν άλλοθι με τη
νομιμοποιητική παρουσία τους σε εκδηλώσεις
φορέων μισαλλόδοξων απόψεων. Δεν είναι τυχαίο
που στη νέα εποχή το προεκλογικό μήνυμα της
ακροδεξιάς Εθνικής Συμμαχίας, ότι "οι
μετανάστες δολοφονούν την ηρεμία και τη γαλήνη
του τόπου", δεν μπόρεσε να βρει φιλοξενία
σε μεγάλους τηλεοπτικούς σταθμούς, όπως ίσως
θα συνέβαινε σε άλλες εποχές για μικροπολιτικούς
λόγους. Ούτε είναι τυχαίο ότι οι
καταγγελίες Αρσένη για την ύπαρξη διαπλεκομένων
συμφερόντων που επιχειρούν να ρυθμίσουν το
χώρο της Παιδείας έτυχαν της προβολής που
ταίριαζε σε ένα τέτοιο θέμα από τα μέσα
ενημέρωσης. Μέσα ενημέρωσης που σε κάθε
περίπτωση φροντίζουν να πληροφορούν με
αντικειμενικότητα και ακρίβεια για τα
τεκταινόμενα εντός και εκτός των συνόρων της
Ελλάδας, αποφεύγοντας να
κατασκευάσουν ειδήσεις προκειμένου να
εξυπηρετήσουν μια υποτιθέμενα εθνική πολιτική,
λόγου χάρη στο θέμα της αναγνώρισης της
μακεδονικής μειονότητας της Ελλάδας.
Τίποτε από αυτά δεν είναι
τυχαίο. Τους λόγους τους εξήγησε άλλωστε πολύ
πειστικότερα ο Μίκης Θεοδωράκης, την
υποψηφιότητα του οποίου για το Νόμπελ Ειρήνης
υποστηρίζει σύσσωμη η Ελλάδα. Ίσως διότι η ανωτερότητα του Έλληνα βρίσκεται
εγγεγραμμένη στο "DNA του ελληνικού
χαρακτήρα", όπως δήλωσε σε ομιλία του για την
25η Μαρτίου ο διεκδικών το Νόμπελ Ειρήνης
μουσικοσυνθέτης. Οι Έλληνες, ως γνωστόν, είναι ο
εκλεκτός λαός, γιαυτό και το ελληνικό DNA είναι
ποιοτικά ανώτερο από των άλλων. "Και όταν λέω
συνοπτικά ''του άλλου'', εννοώ συλλήβδην τον
ανατολικό δεσποτισμό, τον ιουδαϊκό μονοθεϊσμό,
τη ρωμαϊκή στρατοκρατία και τον δυτικό
απολυταρχισμό".
Καλωσήλθατε στο μέλλον, μιας
άλλης χώρας ίσως. Γιατί η σκληρή καθημερινή
πραγματικότητα του Απρίλη 2000 απείχε πολύ από την
ονειρική, ωραιοποιημένη εξιδανίκευση που
επιχειρήσαμε εδώ. |
