Ξενοφοβία
και λαθρομετανάστευση
Σαφή διάκριση
μεταξύ μετανάστευσης και λαθρομετανάστευσης
ζητά ο Δ. Σεϊτανίδης, δημοσιογράφος, με αφορμή το
αφιέρωμα του πρώτου τεύχους του περιοδικού μας
στην ξενοφοβία. Ο συνεργάτης μας, Φ. Μιχαλόπουλος,
αναφέρεται στις δυσκολίες μιας τέτοιας
διάκρισης.
Δημήτρης Σεϊτανίδης,
δημοσιογράφος, Ελευθεροτυπία
Διάβασα προσεκτικά το άρθρο σας
με τίτλο "Υπάρχει καλύτερη Ελλάδα και μας
χωράει όλους" και θα ήθελα να παρατηρήσω τα
εξής: 1. Είναι πολύ σωστή η προσέγγιση της
οικονομικής διάστασης της μετανάστευσης, η
οποία, άλλωστε, δεν ισχύει μόνο στις μέρες μας,
αλλά αμέσως μετά τη λήξη του Β! Παγκοσμίου
πολέμου. Ας θυμηθούμε πόσοι από τους πατεράδες
μας ήταν -εκόντες άκοντες- μετανάστες. Για το θέμα
αυτό, μάλιστα, σάς παραπέμπω στη στήλη μου στο
φύλλο του Σαββάτου, 11 Μαρτίου 2000, σελ. 22, με τίτλο
"Ενωμένη Ευρώπη: Ευτυχώς που υπάρχουν και οι
μετανάστες" 2. Παρατηρώ, ωστόσο, ότι δεν γίνεται
σαφής διάκριση μεταξύ μετανάστευσης και
λαθρομετανάστευσης. Θεωρώ ότι όσο αναγκαίο είναι
να αποδεχτούμε όλοι ως αυτονόητο το δικαίωμα του
μετανάστη, άλλο τόσο αναγκαίο είναι να
συμφωνήσουμε ότι επιτέλους απαιτούνται
αποτελεσματικά μέτρα για τους λαθρομετανάστες,
δηλαδή εκείνους που δεν μπορούν (πολλές φορές
λόγω ποινικών αδικημάτων) ούτε στη χώρα τους να
μείνουν νόμιμα, ούτε σε άλλη, και έτσι αναζητούν
χώρες με ελαστική εφαρμογή της νομοθεσίας για
τους λαθρομετανάστες, ώστε να καταφύγουν εκεί.
Δεν διάβασα, ομολογώ, όλα σας τα κείμενα, αλλά θα
ήμουν ιδιαίτερα ευτυχής αν έβλεπα τη σαφή
διάκριση μετανάστευσης- λαθρομετανάστευσης. Σας
ευχαριστώ.
Απάντηση του συνεργάτη των
Δικαιωματικών, Φώτη Μιχαλόπουλου
Με ιδιαίτερη ευχαρίστηση λάβαμε
το ηλεκτρονικό σας μήνυμα. Αποτελεί ενθαρρυντικό
γεγονός για τα "δικαιωματικά!" η ανταπόκριση
που βρίσκει αυτή η νέα προσπάθεια πληροφόρησης
σε θέματα που άπτονται των ανθρωπίνων
δικαιωμάτων και μάλιστα όταν προέρχεται από
αναγνώστες που -εξ αντικειμένου- είναι γνώστες
τέτοιων ζητημάτων .
Σχετικά με τον προβληματισμό
που διατυπώσατε περί διάκρισης νόμιμης και
παράνομης μετανάστευσης θα ήθελα να σημειώσω τα
εξής: Η μεταναστευτική πολιτική που ακολουθείται
εδώ και πολλά χρόνια χαρακτηρίζεται από
ανακολουθείες, κενά και παραλείψεις που
υποδηλώνουν ότι δεν υπάρχει ιδιαίτερη βούληση
για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Η
απαγόρευση εισόδου ή η μη νομιμοποίηση των
αλλοδαπών που ήδη διαμένουν στη χώρα, δεν αφορά
μόνο καταδικασθέντες για ποινικά αδικήματα αλλά
ευρύτατο αριθμό μεταναστών. Πού άραγε
εξαντλούνται τα όρια της νόμιμης μετανάστευσης
όταν διακρατικές και άλλες συμφωνίες προβλέπουν
ελάχιστη εισρροή αλλοδαπών σαφώς κατώτερη των
αναγκών σε εργατικά χέρια; Αρκεί να σημειώσουμε
ότι 225.000 άτομα έκαναν αίτηση για πράσινη κάρτα
ενώ ο αριθμός των ξένων εργαζομένων ξεπερνά τις
650.000( κανείς δε γνωρίζει το ακριβές ποσοστό επί
του συνολικού πληθυσμού). Όσοι δεν υπέβαλαν τα
απαραίτητα έγγραφα σαφώς και δεν είναι
υπόδικοι,εγκληματίες ή δραπέτες στο σύνολό τους
αλλά αντίθετα σκληρά εργαζόμενοι που
δυσκολεύονται να συγκεντρώσουν τα
προαπαιτούμενα για την νομιμοποίησή τους.
Αντίστοιχα πολλοί άλλοι που επιθυμούν να
περάσουν τα σύνορα για να εργασθούν στην Ελλάδα
δεν μπορούν να προμηθευτούν την πολυπόθητη visa
που έτσι κι αλλιώς χορηγείται φειδωλά και σε
συγκεκριμένες κατηγορίες( ομογενείς κτλ). Έτσι
εξηγείται και η μεγάλη συμμετοχή τους σε
αδικήματα που σχετίζονται με παράνομη διακίνηση
και πλαστογραφίες, ένα γεγονός που αποκαλύπτει
την ανάγκη αυτών των ανθρώπων και την αγωνία τους
για ένα καλύτερο μέλλον.
Πολύ συχνά ο παραλληλισμός της
Ελλάδας με την μεταπολεμική Γερμανία αποτελεί
επιχείρημα για τον περιορισμό του
μεταναστευτικού ρεύματος καθώς "οι Έλληνες
εκεί πήγαν νόμιμα, ενώ οι αλλοδαποί εδώ δεν
διαθέτουν χαρτιά". Σ' αυτή όμως την περίπτωση η
ευθύνη βαραίνει το ελλ.κράτος με την πολιτική που
ακολουθεί για τους ξένους και όχι τους
μετανάστες η παρουσία των οποίων είναι αναγκαία
όπως και εσείς επισημαίνετε. Αν τελικά
επιδιωχθεί ένας πλήρης διαχωρισμός μεταξύ
νόμιμης-παράνομης μετανάστευσης σύμφωνα με τα
ελληνικά δεδομένα τότε αυτό θα σημάνει και την
απέλαση τουλάχιστον των 2/3 των αλλοδαπών που
εργάζονται στη χώρα. Γεύση μιας τέτοιας τακτικής
πήραμε πολύ πρόσφατα όταν στο όνομα της πάταξης
της λαθρομετανάστευσης κινδύνεψαν ( και
κινδυνεύουν) οι αγροκαλλιέργειες στην βόρεια
Ελλάδα. Τελικά το όλο ζήτημα αφορά στην λαθραία
είσοδο και παραμονή ή αντίθετα στην ορθολογική
νομιμοποίηση και ένταξη των μεταναστών; |
