Ηλεκτρονική Επιθεώρηση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα

τεύχος 1- Απρίλιος 2000

Η Ομοφυλοφιλία εκτός Πολιτικής

του Δημήτρη Αγγελίδη

Τη στιγμή που η Χίλαρυ Κλίντον εκφωνούσε προεκλογικό λόγο σε συγκέντρωση ομοφυλόφιλων μελών του αμερικανικού Δημοκρατικού Κόμματος στη Νέα Υόρκη (Νέα, 2-3-2000), τα δύο μεγάλα κόμματα της Ελλάδας κουτσομπόλευαν το ένα το άλλο για την ύπαρξη ομοφυλόφιλων πολιτικών στους κόλπους τους. Όταν τελικά ο Χ. Τομπούλογλου αναγκάστηκε να παραιτηθεί, η ΝΔ έσπευσε να επικροτήσει. Σύμφωνα πάντως με κύκλους του κ. Τομπούλογλου, "αν η ηγεσία της Ρηγγίλης δεν αποδεχόταν την παραίτηση της υποψηφιότητάς του, θα έδειχνε μια στάση υψηλής υπευθυνότητας" (Ελευθεροτυπία, 1-3-2000).

Οι εκ των υστέρων δηλώσεις του προέδρου της ΝΔ κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας ότι δεν θα είχε κανένα απολύτως πρόβλημα να συμπεριλάβει στην κυβέρνησή του ομοφυλόφιλους (συνέντευξη στο Μανώλη Καψή, 29-3-2000) είναι ασφαλώς θετική εξέλιξη προς την κατεύθυνση της αποδοχής της διαφορετικότητας. Θα είναι όμως περισσότερο πειστικές αν εφαρμοστούν στην πράξη και αν ο πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης συμπεριλάβει στα ψηφοδέλτια του κόμματός του έναν δεδηλωμένα ομοφυλόφιλο. Ο κ. Τομπούλογλου, στόχος της κατά Χριστόδουλο απέχθειας της ελληνο-ορθόδοξης ψυχής, "πλήρωσε για την ομοφυλοφιλία του, που φρόντισε να μην την κρύψει (όπως άλλοι) με την πεποίθηση ότι στη σημερινή εποχή δεν μπορεί να είναι εμπόδιο για την πολιτική του σταδιοδρομία, διάολε!" (Ποντίκι, 2-3-2000).

Από την άλλη πλευρά, ο πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης τοποθετήθηκε εμμέσως πλην σαφώς στο ζήτημα. Απαντώντας στην ερώτηση του Μανώλη Καψή στην προεκλογική συνέντευξή του στον Αlpha αν θα δεχόταν να υπουργοποιήσει έναν ομοφυλόφιλο, απάντησε ότι "υπάρχουν ανεκτικές και μη ανεκτικές κοινωνίες και ότι η Ελλάδα ανήκει στις δεύτερες". Πειστικότερη νομιμοποίηση της δυσανεξίας προς το διαφορετικό, και μάλιστα δια στόματος Πρωθυπουργού που επαγγέλλεται τον εκσυγχρονισμό, δύσκολα μπορεί να φανταστεί κανείς.

Το συμπέρασμα από τις δηλώσεις και τη συμπεριφορά της πλειοψηφίας των πολιτικών έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη δημοκρατική αρχή του δικαιώματος στη διαφορά, τη διαφύλαξη του οποίου θα έπρεπε να προστατεύουν. Αντιθέτως ευαγγελίζονται μια κλειστή κοινωνία, στην οποία η διαφορετική ερωτική συμπεριφορά πρέπει να μείνει στο περιθώριο, κρυφή και μη αποδεκτή: "[...] σέβομαι τις προσωπικές επιλογές του κάθε πολίτη στο πλαίσιο της ιδιωτικής του ζωής, εφόσον όμως αυτή δεν αναγορεύεται σε γενικώς αποδεκτή αρχή", δήλωσε η ευρωβουλευτής της ΝΔ, Μ. Γιαννάκου - Κουτσίκου, που καταψήφισε το ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου μαζί με τους συναδέλφους της του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος. Ενώ σύμφωνα με έτερο ευρωβουλευτή της ΝΔ, τον Κ. Χατζιδάκη, "Το σχετικό ζήτημα δεν μας έχει απασχολήσει στην Ελλάδα".

ΣΧΕΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

Τόλμη και... ανανδρία, Π. Διαμαντάκου, Καθημερινή, 1-3-2000, σ. 1 

Αιχμή Τομπούλογλου για την Ηγεσία της ΝΔ, Ελευθεροτυπία, 1-3-2000, σ. 6

Ροζ σκάνδαλα, και πολιτική ζωή, Ν. Παρασκευόπουλος, Ελευθεροτυπία, 1-3-2000, σ. 9 

Τα τσαλακωμένα σεντόνια..., Ηλ. Κανέλης, Βήμα, 2-3-2000, σ.2

Τώρα τον λόγο έχει ο αρχηγός!, Ποντίκι, 2-3-2000, σ. 3

Ας σπάσουμε τη σιωπή, Γρ. Βαλλιανάτος, Ελευθεροτυπία, 4-3-2000, σ. 49 

Γκέι δεοντολογία: Οι ιδιαιτερότητες του ελληνικού τύπου, Ιός της Κυριακής, περιοδικό Έψιλον της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας, 12-3-2000

Νεοσυντηρητισμός, ερωτική ζωή και πορνεία, Ν. Παρασκευόπουλος, Ελευθεροτυπία, 15-3-2000, σ. 9 

Ευχαριστίες Χ. Τομπούλογλου για την "ώριμη" αντίδραση, Καθημερινή, 23-3-2000