Κεντρική Σελίδα Παρουσίαση Eκδόσεις Links Επικοινωνία
Δελτία Τύπου Εκθέσεις Άρθρα Ειδικά Θέματα Επισκόπηση Τύπου
The Balkan Human Rights Web Pages

Σήμερα είναι η Ημέρα Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού, χθες η παγκόσμια
κοινότητα εόρταζε την Ημέρα Κατά της Παιδικής Κακοποίησης. Είμαστε γενικώς
πλούσιοι σε επετείους στις οποίες τιμούμε με κάθε τρόπο τα δικαιώματα κάθε
είδους κοινωνικής υποομάδας και κάθε μειονότητας. Τι γίνεται, όμως, στην
πραγματικότητα;


Τις τελευταίες ημέρες, δύο υποθέσεις σεξουαλικής κακοποίησης απασχόλησαν διά
μακρών την ελληνική κοινωνία. Μία μητέρα εξέδιδε τις ανήλικες κόρες της στη
Δράμα, ένας εκπαιδευτικός κακοποιούσε σεξουαλικά ανήλικη μαθήτριά του,
αλβανικής
καταγωγής, στην Αθήνα. Ο τρόπος με τον οποίον οι μηχανισμοί ενημέρωσης της
κοινής γνώμης παρουσίασαν τα δύο αυτά συμβάντα είχε το σύνηθες κίτρινο χρώμα.

Είχε προηγηθεί σχετική έρευνα του «Χαμόγελου του Παιδιού» και του
εγκληματολόγου
Αγγελου Τσιγκρή, το βασικό συμπέρασμα της οποίας ήταν ότι τα ανάλογα
περιστατικά
είναι πολύ περισσότερα _ έρευνα που δεν προβλήθηκε: τα κείμενα εργασίας είναι
πληκτικά, δεν είναι θεαματικά, δεν πουλάνε. Σύμφωνα με την έρευνα αυτή, πολλά
περιστατικά σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων δεν καταγγέλλονται για δύο κυρίως
λόγους: αφενός επειδή οι ανακριτικές αρχές, οι εισαγγελείς και η Αστυνομία
αποτρέπουν τα θύματα σεξουαλικής κακοποίησης από το να καταγγείλουν τη βία που
υπέστησαν, διότι αντί να διερευνούν διακριτικά το πρόβλημα στην ουσία
αντιμετωπίζουν προσβλητικά τα θύματα· αφετέρου διότι η αντιμετώπιση των
θυμάτων
από συγκεκριμένα έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ με σκανδαλοθηρική διάθεση κάθε
άλλο
παρά ενθαρρύνει τη δημοσιοποίηση των υποθέσεων αυτών. Ασε καλύτερα, σου
λένε οι
παθόντες _ και οι γονείς τους. Ζητώντας Δικαιοσύνη για το κακό που σε βρήκε
υπάρχει ο κίνδυνος να σε βρει μεγαλύτερο κακό.


Θα ρωτήσετε: καλός πολίτης δεν είναι ο ενημερωμένος πολίτης; Θα συμφωνήσω. Και
θα ρωτήσω με τη σειρά μου: πόσο η δημοσίευση των γαργαλιστικών λεπτομερειών
μιας
υπόθεσης σεξουαλικής κακοποίησης, πόσο η εκτενής και λεπτομερής αναφορά στον
περίγυρο, στα πρόσωπα και στα πράγματα που ενεπλάκησαν στην υπόθεση συμβάλλει
στη θωράκιση των πολιτών, στην ποιότητα της ενημέρωσης και, κατ'
ακολουθίαν, της
δημοκρατίας; Μην πείτε ότι επειδή η τηλεόραση κρύβει το πρόσωπο του
εικονιζόμενου θύματος έχει κιόλας προστατευθεί η ανωνυμία του. Την ίδια στιγμή
(έτσι τουλάχιστον έγινε στην περίπτωση της Δράμας) ο «ενημερωμένος πολίτης»
έχει
μάθει το χωριό όπου διαδραματίστηκε το συμβάν, έχει δει τη μητέρα των
κοριτσιών,
έχει ακούσει τους δικηγόρους της κάθε πλευράς _ τουλάχιστον αυτοί που
χρειάζεται
να γνωρίζουν, όσοι δηλαδή ζουν στον ίδιο κοινωνικό χώρο με τα θύματα, έχουν
μάθει τα πάντα, μάλιστα με κάθε λεπτομέρεια. Τι μένει; Η χλεύη και η απόρριψη.
Τα θύματα που υποτίθεται ότι πρέπει να προστατεύονται έχουν ανεξίτηλα
στιγματισθεί.


Αυτή την εποχή εντεταλμένη Επιτροπή του ΟΗΕ εξετάζει αν εφαρμόζεται στην
Ελλάδα
η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού. Στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας,
όμως,
όπου ο ΟΗΕ απαξιώνεται με ιδεολογήματα που διεκδικούν τη θέση βεβαιότητας
(κυριότερο: ότι είναι απολύτως προσδεδεμένος στα συμφέροντα της αμερικανικής
υπερδύναμης) είναι πιθανόν η διαπόμπευση ακόμη και των απροστάτευτων ανήλικων
θυμάτων σεξουαλικής βίας να εκληφθεί ως αντιιμπεριαλιστική πράξη! Στο
μαθηματικά
κίτρινο πεδίο των σκανδαλοθηρικών ΜΜΕ όλα είναι δυνατά.