Κεντρική Σελίδα Παρουσίαση Eκδόσεις Links Επικοινωνία
Δελτία Τύπου Εκθέσεις Άρθρα Ειδικά Θέματα Επισκόπηση Τύπου
The Balkan Human Rights Web Pages

Το Βήμα

27-10-2001

Οι Τσιγγάνοι πεθαίνουν
(και) από σφαίρες

Ηλία Κανέλλη

Υπάρχει μια παλιά ταινία του ουκρανού σκηνοθέτη Εμίλ Λοτεάνου που έχει
τίτλο «ΟιΤσιγγάνοι πεθαίνουν από αγάπη». Στην Ελλάδα, σήμερα, οι Τσιγγάνοι μπορεί να
πεθαίνουν και από σφαίρες αστυνομικών οργάνων, αναιτιολόγητα. Ετσι τουλάχιστον
πέθανε, τις προάλλες, ο Τσιγγάνος Μ. Χριστόπουλος, 21 χρόνων, πατέρας δύο
παιδιών, που πυροβολήθηκε από τον αστυνομικό Γ. Τυλιανάκη, όταν κατά τα
φαινόμενα ο Τσιγγάνος δεν συμμορφώθηκε στις υποδείξεις των αστυνομικών οργάνων
που είχαν στήσει μπλόκο στο αυτοκίνητό του και προσπάθησε να διαφύγει
αναπτύσσοντας ταχύτητα. Καθώς φαίνεται, ο αστυνομικός πυροβόλησε για να
ακινητοποιήσει το αυτοκίνητο, έδρασε δηλαδή πέραν των ορίων που του δίνει ο
νόμος, χρησιμοποίησε κατά απαράδεκτο τρόπο το όπλο τη στιγμή που δεν δεχόταν
πυρά. Η υπόθεση έχει φθάσει στον εισαγγελέα, ο αστυνομικός αντιμετωπίζει την
κατηγορία της ανθρωποκτονίας από πρόθεση.
Οι Τσιγγάνοι της περιοχής Ζεφυρίου, μετά το συμβάν, βγήκαν διαμαρτυρόμενοι
στους
δρόμους _ για να διαλυθούν χρειάστηκε η επέμβαση των ΜΑΤ. Η αντίδρασή τους,
ωστόσο, δεν ήταν αδικαιολόγητη. Ο φόνος του Χριστόπουλου ήταν το
επιστέγασμα της
κρατικής εγκατάλειψης της κοινότητάς τους, όπως άλλωστε επισήμανε με δηλώσεις
του και ο δήμαρχος Ζεφυρίου, Α. Ζέρβας, ο οποίος κατήγγειλε ότι πολλά παιδιά
εγκαταλείπουν το σχολείο που είναι μόνο για Τσιγγάνους (κατά παράβαση νόμων
και
διεθνών προτύπων), ότι πολλοί εμπλέκονται σε διακίνηση ναρκωτικών, αλλά και
ότι
υπάρχει απόλυτη αδιαφορία αστικοδημοτικής τακτοποίησης αρκετών μελών της
τσιγγάνικης κοινότητας. Ενδεικτικά αναφέρθηκε ότι το θύμα δεν είχε ποτέ γραφεί
σε κανένα δημοτολόγιο και έγιναν ειδικές διευθετήσεις για να βγει ακόμα και η
άδεια κηδείας.
Υπάρχει ακόμα μια πτυχή, την οποία επισημαίνουν σε ανακοίνωσή τους οι
οργανώσεις
Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι και Ελληνική Ομάδα για τα
Δικαιώματα των Μειονοτήτων. Η πτυχή της ατιμωρησίας ανάλογων περιστατικών στο
παρελθόν, που μπορεί να λειτουργεί ως έναυσμα επανάληψής τους. Στις 20
Νοεμβρίου
1996, αστυνομικός σκότωσε εν ψυχρώ κοντά στη Λειβαδιά τον πεσμένο μπρούμυτα
στο
έδαφος Τσιγγάνο Α. Μουράτη, 45 χρόνων. Παρά τις επανειλημμένες διεθνείς
εκκλήσεις, η πολιτεία δεν ενημέρωσε ποτέ καν'εναν για το αν τιμωρήθηκε ποτέ ο
δράστης για την πράξη του. Και την 1η Απριλίου 1998, στο Παρθένι Θεσσαλονίκης,
αστυνομικός σκότωσε με σφαίρες, από πίσω, τον οδηγό αυτοκινήτου Τσιγγάνων,
Α.Τζελίλ, 28 χρόνων, χωρίς και αυτή η υπόθεση να καταλήξει σε κάποιας μορφής
τιμωρία οποιουδήποτε. Ο επίσημος ισχυρισμός ήταν ότι οι αστυνομικοί βρίσκονταν
σε νόμιμη άμυνα.
Αν ισχύουν κατά γράμμα οι ως άνω καταγγελίες, αποδεικνύεται ότι δεν ευθύνονται
μόνο τα κοινωνικά στερεότυπα περί μειονοτήτων. Ακόμα και σήμερα, υπάρχει
έλλειμμα δημοκρατικής παιδείας στην αστυνομία. Ιδιαίτερα σήμερα, που είναι
ζητούμενο η δημοκρατική ανοχή κάθε πολιτισμικής διαφοράς (κυρίως λόγω του
πολέμου των δυτικών δημοκρατιών εναντίον των εκπροσώπων της διεθνούς
τρομοκρατίας στο όνομα του Ισλάμ, για τον οποίο, παρά τις διαφορετικές
προσεγγίσεις, όλοι _εκτός από τους τρομοκράτες_ συμφωνούν ότι δεν είναι
πόλεμος
πολιτισμών), η ελληνική κοινή γνώμη αλλά και οι κρατικές αρχές οφείλουν να
αντιμετωπίσουν τις βαθιά εδραιωμένες φοβίες τους. Ζούμε σε ανοιχτή κοινωνία
και
οφείλουμε να υπερασπιζόμαστε και να διευρύνουμε τον χώρο της ελευθερίας όλων.
Και τον δικό μας και όσων εκπροσωπούν τη διαφορά από εμάς.